Even weer twee daagjes in Zuid Afrika
Travel Location: Kempton-Park,South-Africa
Nou, nu ben ik echt in Afrika (ik schrijf dit vanuit Malawi)! Maar eerst nog even terug…
M’n laatste post was over Swaziland. Vanuit daar ben ik zaterdag terug naar Johannesburg gereisd. Een behoorlijke reis, maar de chauffeur had er zin in dus het vorderde gestaag. Binnen twee uur waren we in Oshoek bij de grens met Zuid Afrika. Inmiddels waren we wel gewend aan Afrikaanse grensovergangen, dus appeltje eitje. Strookje hier, stempeltje daar, en we waren weer op Zuidafrikaanse bodem! Nog even proberen onze laatste Emelgenis op te maken die in Zuid Afrika alleen nuttig zijn als toiletpapier en we konden weer verder.
Misschien was een triple espresso toch een betere keus geweest dan een Gin & Tonic
Met nog twee uur waren we bij Nelspruit, een redelijk grote stad vlak bij het Kruger Park. Hier moesten we afscheid nemen van James en Tracy. En nog geen vier uur later stond ik weer bij de — inmiddels bekende — Shoestring Airport Lodge in Kempton Park. Hier ook van Andy en zijn vriendin afscheid genomen. Yvonne kwam me even later opgehalen en we hebben de rest van de dag bij haar ouders gechilled. Ik had nog twee dagen voor m’n vlucht op maandag naar Lilongwe, dus nog even lekker weekend vieren.
‘s Avonds zijn we wat wezen drinken bij een koffietentje in een mall in Kempton Park met de vriend van Yvonne en een vriendin. Ik was redelijk moe van m’n reis dus heel veel interessants is er die avond niet uit mijn mond gekomen. Misschien was een triple espresso toch een betere keus geweest dan de Gin & Tonic waar ik op had ingezet om de spraakwaterval op gang te krijgen.
Zondagochtend lekker uitgeslapen. Die middag ben ik met Yvonne naar Pretoria gereden. De in de streek inmiddels beruchte constructie voor verbreding van de N1 van Johannesburg naar Pretoria bleek zelfs op zondag voor een behoorlijke file te kunnen zorgen. Maar ze hadden dan ook de snelweg tot één rijstrook afgeknepen. Dit is allemaal voorbereiding voor 2010 waarin Zuid Afrika het WK voetbal gaat hosten.
In Pretoria zijn we cultureel gaan doen en gaan kijken naar het Sammy Marks House, een herenhuis van een Joodse man uit Engeland die met het opzetten van allerlei bedrijven 150 jaar geleden behoorlijk stinkend rijk is geworden. Erg interessant om te zien en de verhalen erbij te horen. Sammy’s vrouw Bethy hield er kennelijk nogal van om met de credit card van haar man naar Engeland te gaan en daar 72-delige serviezen en dat soort dingen te kopen en terug naar Zuid Afrika te laten verschepen. Nog indrukwekkender was dat alles nog heel was ondanks dat het per boot van Engeland naar Zuid Afrika ging en het laatste stuk per ossekar (hobbeldehobbel) naar Pretoria! Het vrouwtje dat de tour leidde was het echt zo’n typisch beschaafd oud vrouwtje, en de mensen die 3 minuten te laat kwamen werden alleen met veel gezucht en gesteun binnengelaten. Nou bleek dat dan wel weer een Zuidafrikaans Tokkie-gezin te zijn waarvan de man — met Bloubul rugbyshirt — duidelijk gedronken had (een kegel waar je in Nederland een bouwvergunning voor zou moeten hebben) — dus misschien had het oude vrouwtje ook wel gelijk.
Buiten hebben we nog in de gietende regen (onweer, de hele meuk, maar wel onder een parasol, dus redelijk droog) geheel in stijl tea met scones gegeten.
‘s Avonds ben ik naar Yvonne d’r kerk geweest. Nou wist ik wel dat ik niet echt overdressed was (lange linnen broek, overhemd met korte mouwen, en slippers) maar echt bijna iedereen gaat daar met pantalon, overhemd en das naar de kerk. Tja, weer eens wat anders dan Crossroads. Voor een gereformeerde kerk zijn ze wel weer redelijk modern — overheadprojectie voor de liederen en een dominee van slechts rond de 40. Goeie preek over…. over….. ja ik weet het echt nog hoor…. o ja, dat het niet erg is om af en toe aan je geloof te twijfelen omdat God je daardoor laat groeien waardoor Hij je dan beter kan gebruiken. Dit naar aanleiding van het verhaal uit de bijbel over Gideon en z’n leger van 300 man (Richteren 7 en 8). Zie je wel dat ik oplet! 
En toen gaan slapen, want morgenochtend moest ik alweer redelijk vroeg op het vliegveld zijn voor m’n vlucht naar Malawi!
