Vaarwel, Nieuw Zeeland
Travel Location: Auckland,New-Zealand
Met genoeg tijd om in Auckland aan te komen was het een redelijk relaxede rit. Ik heb deze keer maar de gratis weg gepakt in plaats van een stuk tolsnelweg plus -tunnel van $2.00 (ja, je blijft Hollander, hè). Wel opvallend is dat ik onderweg door drie verschillende rode Ferrari’s ben ingehaald. Ik vermoed dat er één of andere race of zo iets in Auckland was.
In Auckland heb ik een hostel buiten de stad uitgekozen (is wat makkelijker om de auto te parkeren) en heb ik een groot deel van de avond op het internet besteed, want ik zou de volgende dag naar Fiji gaan, maar ik wist niet eens hoeveel een Fiji dollar waard is, laat staan dat ik wist waar ik heen zou gaan vanaf het vliegveld en hoe. Maargoed, dat was na twee uurtjes researchen ook weer geregeld. Op Mana island zit een duikschool, en ik wist al wel dat ik wou gaan duiken in Fiji, dus ik heb voor dinsdag meteen de eerste ferry naar Mana geboekt, een voor maandagnacht een hostel in Fiji. Zo, da’s weer een zorg minder. O, en een fiji dollar is ongeveer €0,36 (“delen door drie” dus, zegmaar), en daarmee is een hostel in Nadi met FJ$28 in ieder geval goedkoper dan in Nieuw Zeeland of Australië.
Ik heb m’n restjes eten nog bij elkaar gegooid als ontbijt, en verder alle grote of bederfelijke dingen op de “Free food” plank gezet, een wasje gedraaid, en toen was het alweer tijd om naar bed te gaan. Uiteindelijk is die enige grote stad die ik in Nieuw Zeeland niet gezien heb, de hoofdstad. Tja, al het andere wat ik wel gezien heb had ik er ook niet voor willen ruilen, dus het is wel best zo. “Volgende keer”! De wasdroger deed het niet echt geweldig trouwens, dus ik heb klamme kleren in moeten pakken. Niet echt lekker. Hoopt dat het niet al te veel gaat stinken…
Er was nog iemand anders die maandagochtend naar het vliegveld moest, dus die heb ik weer een shuttle bespaard door haar een lift te geven. Huurauto afgedropt, gratis shuttle van de huurmaatschappij naar het vliegveld gepakt, appeltje eitje. Het inchecken ging wat soepeler dan in Australië. Er werd weer om een itenerary gevraagd, maar die had ik nu nog van de vorige keer. En m’n baggage was wonder boven wonder niet te zwaar deze keer (was ik wel bang voor, met die halfnatte kleren; water is zwaar!). Deze keer géén laptops bij de security laten liggen, dus ik heb nog op m’n dooie gemakje een kopje koffe kunnen drinken en nog wat blog posts kunnen uploaden, toen opeens de “final call” voor het boarden kwam. Dat was wat onverwacht, maar het was niet al te ver naar de gate, dus als één van de laatsten stapte ik het vliegtuig in en kon de drie uur durende vlucht naar Fiji beginnen.
De vlucht werd door Air Pacific utigevoerd wat zich vooral manifesteerde in de Hawaii-shirts met korte mouwen die de heren droegen, en de wel erg ontspannen safety briefing. Ik moet zeggen dat me dat niet heel erg geruststelde; ik hoopte dat de monteurs niet met korte mouwen en nonchalance het vliegtuig onderhouden. Ik bedoel, als je bij het opstijgen opeens neerstort kan je nog zo hard “don’t worry, be happy” zingen, maar de afloop verander je daar niet echt mee. Affijn, ik ben niet echt van de vliegangst, dus deze gedachten gingen maar even door m’n hoofd maar toen we eenmaal in de lucht waren heb ik m’n oogjes dichtgedaan en heb lekker wat geslapen.
Ik had een window seat, wat leuk was bij het landen, want ik kon zo alvast wat kiekjes van Viti Levu, het hoofdeiland van Fiji, schieten terwijl we aan het landen waren. Het was eigenlijk veel groener dan ik verwacht had. Ik had meer zo’n strand-en-palmbomen idee, maar dat strand zit natuurlijk alleen aan de buitenkant van zo’n eiland, en dit is dan een behoorlijk groot eiland. Het herinnerde me wel wat aan Afrika: simpele huisjes verspreid over de heuvels. En na een paar minuten landden we dan echt. Hallo Fiji!
