Seesea Travel Blog

Travel Location: Sydney,Australia

Aangezien het goed bevallen was heb ik nog maar een weekje in Tokyo Village geboekt. Een week moest genoeg tijd zijn om een auto te vinden en nog wat sightseeing te doen. Bovendien lag er in het hostel nog een verjaardagscadeautje te wachten van m’n special someone… een kaartje voor de Taronga Zoo! Dat ging op de planning voor dinsdag. Deze zaterdag heb ik alleen wat boodschappen gedaan en verder gerelaxed.

‘s Avonds ging er een groepje van het hostel uit in Kings Cross — zegmaar het Leidseplein van Sydney — en aangezien ik dat nog niet had meegemaakt ben ik meegegaan. Ik kon het niet al te laat maken want ik wou de volgende ochtend naar de Hillsongkerk in het westen van de stad. Het uitgaan was niet super. Misschien zat ik gewoon in de verkeerde club (ik ben ook maar met de groep meegegaan), misschien was het de avond, misschien ben ik verwend met het New Yorkse en Amsterdamse uitgaansleven. Het alcoholbeleid was zowiezo suf: we kwamen even voor twaalven die club in, gingen bij de bar staan voor een drankje. Net toen we aan de beurt waren werd er een bord voor de biertap gezet: vanwege wetgeving na middernacht elk uur tien minuten geen alcohol! Waa?! Daar was even een moment van lichte ontsteltenis en verbazing Maarja… we wouden eigenlijk tequilashots bestellen, dus dan maar tien minuten wachten. Na tien minuten werd het bord dan weer weggehaald. Eindelijk…. tequila, here we come! “Drie tequila shots, graag.” “Sorry, we serveren geen shots na middernacht.” Waa?! Een tweede moment van lichte ontsteltenis en verbazing. Uhm….. doe dan maar een biertje…. Het was wel een gezellige avond, maar de muziek was maar matig en het publiek zat er ook niet echt in volgens mij — wat wil je, met matige muziek en beperkt alcohol?

Om een uurtje of 2 heb ik met twee anderen een taxi terug naar het hostel genomen en me klaar gemaakt om te gaan slapen. Ik had op m’n mobiel nog even de Hillsong website opgezocht voor de volgende ochtend; er zouden shuttlebussen gaan vanuit het centrum maar ik moest nog even weten waar en wanneer. De website werkte alleen niet helemaal goed op m’n mobiel (suffe Javascript ook altijd), dus ik kon pas met een omweg bij de informatie komen. Half tien voor het Queen Victoria gebouw. Prima.

Een korte nachtrust later ging m’n wekker. Na een douche en ontbijt naar het QVB gelopen, netjes op tijd: kwart over negen. Maar toen ik om vijf voor half tien nog steeds de enige was begon ik toch een beetje te twijfelen. Ik nog eens op de website gekeken; er was ook een telefoonnummer. Dan dat maar bellen dan. “Queen Victoria Building? Nee, je moet naar Paramatta. De shuttlebussen gaan daar drie kwartier voor het begin van de dienst” Dus ik had nog een kwartier om in Paramatta te komen (het was inmiddels kwart voor tien geworden). snel naar het treinstation gelopen en op een trein die kant op gesprongen. Waren er ook nog eens werkzaamheden aan het spoor, dus het laatste stuk moest per bus. Uiteindelijk stond ik dus op Paramatta, maar het was al na half elf. Geen shuttlebus. En lopen was ook te ver. Maar ik was nu zover gekomen, ik geef het niet zomaar op.. Dus ik heb een taxi gepakt. Enfin, ik liep een kwartier te laat de dienst binnen, net tijdens het laatste lied. De kerk was toch wel iets anders dan ik verwacht had. Voor wie Hillsong niet kennen, dit is ééjn van de grootste kerken in Australlië, en een aantal bekende nummers die in kerken in Nederland en over de wereld gezongen worden, komen hier vandaan. Beetje jammer dat ik dus net het zing-deel van de dienst gemist had. De kerk was een soort grote theaterzaal, met onderaan het podium waar alles dan gebeurde. Boven het podium hing een groot scherm in twee delen waar de teksten op geprojecteerd werden, etc. Het commerciele gehalte van Hillsong viel me nog mee. Voor een grote kerk was het nog redelijk “gewoon” en had het nog wel een kleine-kerk-gevoel; er werden kinderen opgedragen maar daar werd wel de tijd voor genomen. De presentatie was wel gelikt: de mededelingen werden als een soort reclameblok gebracht met snel op elkaar volgende filmpjes. De preek werd gebracht door een gastspreker uit Amerika, een leerling van T.D. Jakes, die nogal van herhalen hield, en van feedback vanuit het publiek. Maar de boodschap was wel goed (al ben ik hem nu even kwijt). Het was zowiezo al een tijdje sinds ik in een kerk was geweest, dus het voelde wel goed om weer even in een menigte Christenen te zitten Na de dienst nog een kopje koffie gedaan, maar het welcome-team was nogal druk bezig met alle familie van de kinderen die waren opgedragen, dus erg veel aandacht kreeg ik niet van ze (aandachtspuntje! En toen met de shuttlebus terug naar Paramatta, en met de trein terug naar Sydney.

Die middag wou ik naar Manly Beach gaan, want daar was ik nog niet geweest. Om daar te komen moet je een veerboot nemen over de Sydney Harbour, wat je weer een mooi uitzicht op de Opera House geeft. Twee mensen van het hostel zouden ook gaan, dus die heb ik daar ontmoet en we hebben een wandelingetje gemaakt. We wouden nog even op het strand liggen, maar het weer was niet super en toen het na een uur ook nog ging regenen zijn we maar terug naar huis gegaan. ‘s Avonds heb ik wat eten gekookt en verder op de bank gehangen en wat TV gekeken.

De volgende dag was maandag 26 Januari, oftewel: Australia Day. De Australische variant van Koninginnedag voor wat betreft gek gedrag en alcoholische uitspattingen. Je kleden in de Australische vlag, of de kleuren groen en geel van het cricket-team is een minimale vereiste om mee te doen. En halfdronken jongens (“dit is de enige dag in het jaar dat we worden getolereerd!”) roepen hier en daar in de lucht “Ozzie, Ozzie, Ozzie!”, waar je dan “Oi, oi oi!” op moet antwoorden. You get the picture, gevoel van saamhorigheid, we zijn allemaal Australiërs; net Koninginnedag in Amsterdam dus.

Ik was niet echt in de feeststemming, want ik ontdekte die ochtend dat ik m’n bankpas en creditcard kwijt was (oftewel de inhoud van m’n linkerbroekzak). De drama om een nieuwe pas bij de Rabobank te krijgen toen die in Zuid Afrika geblokkeerd werd, zat nog vers in m’n geheugen, dus ik was niet echt gelukkig, to say the least. Dus waar konden de passen zijn? Eerst in de bank gekeken waar ik de avond van tevoren had gehangen; niets. Rond gevraagd in het hostel: niemand had iets gevonden. Dan maar terug naar Manly; misschien waren ze op het strand uit m’n zak gevallen. Dus ik weer de ferry naar Manly gepakt en bij het visitor center en bij de politie gevraagd. Niets gevonden. Zelf nog op het strand gekeken. Ook niets. Nou ja, vandaag was een vrije dag, dus ik kon verder toch weinig doen. Maar wel de credit card laten blokkeren, just in case. De bankpas niet, daar hebben ze zonder pincode toch niets aan.

Over tot de orde van de dag: Bondi Beach. Was ik ook nog nooit geweest, dus ik op de bus daarheen gesprongen. Ook vandaag was het echter neit echt strandweer. De omgeving van Bondi is wel mooi, met rotsen in de zee. Overal waren groepen aan het BBQ-en en drinken om Australia Day te vieren. Maargoed, toen het begon te regenen was het ook tijd om weer terug te gaan. ‘s Avonds zou er nog vuurwerk zijn in de Darling Harbour; hopelijk zou het dan weer droog zijn.

Terug bij het hostel heb ik weer wat eten gekookt en gegeten en toen weer even op de bank gehangen in de hoop dat het droog zou worden. Het was dezelfde bank als gisteren dus ik voelde toch nog een keer in die bank voor de zekerheid. Hmm, er zat een buigbaar stuk hard plastic in. Ja wel hoor, m’n bankpassen. Halleluja! De regen werd helaas alleen maar erger dus geen vuurwerk wezen kijken, maar wel weer wat poker gespeeld.

Dinsdag had ik naar de Taronga Zoo willen gaan, maar het was geen lekker weer die dag, dus dan maar een auto-zoek dag. De beste plek om een auto te vinden als je aan het backpacken bent, is van andere backpackers. Dan zit er waarschijnlijk ook al een tent en kampeerspullen bij; dan hoef ik die niet zelf te kopen. Dus ik ben wat hostels langsgelopen en op de mededelingborden gekeken. Op een paar interessante auto’s heb ik gereageerd en één auto kon ik die avond al komen bekijken; een rode Holden Commodore station wagon uit 1991, MET kampeerspullen. Dus ik ben die kant opgelopen en heb de verkopers ontmoet: twee finse backpackers, erg vriendelijk en relaxed, die terug naar huis gingen en vrijwel zonder problemen door Australië hadden getoured met de auto. Proefritje; voelt wel goed. Alles deed het nog, behalve de A/C. Vraagprijs 2500 dollar. Ik vertelde dat ik er over zou denken en ze de volgende dag zou bellen.

Woensdag zou het mooi weer worden, dus een uitgelezen dag om m’n dierentuin-cadeau te gaan beleven! De Taronga Zoo ligt aan de Harbour; met een boot vanaf de Circular Quay haven ben je er in een kwartiertje. De dierentuin zelf was best groot; het is geen artis. Er lag ook veel nadruk op mensen onderwijzen over bedreigde dieren en hoe we hun uitstervingen kunnen voorkomen. De Afrikaanse dieren had ik inmiddels wel gezien, dus ik heb me vooral op de Australische en Aziatische dieren gericht. Koala’s, emu’s, pinguins, possums, wombats, tasmanian devils, schildpadden, en ook dieren waar ik nog van gehoord had, zoals de tafir, die me was aangeraden door de gever van mijn Zoo-cadeau. Er was ook niet al te lang geleden een pygmee-nijlpaardje geboren en die zou om één uur gevoerd worden, dus ik daar heen om dat te zien. Maar helaas, het blijven levende wezens, en vandaag had-ie er niet zo’n zin in. Dus ik heb alleen een mooie foto van z’n moeder kunnen krijgen. Ook jammer was dat de platypus-display dicht was. Er was nog een andere plek waar je een platypus zou kunnen zien, maar die was buiten in het daglicht en platypus zijn nachtdieren. Jammer! Het zijn juist zulke grappige dieren: een zoogdier dat eieren legt, lijkt op een kruising tussen een rat en een eend, zwemt maar op het land woont. Maar de andere dieren hebben het ruimschoots goed gemaakt; zie de foto’s. Doodop van al het lopen ben ik op de ferry terug gestapt en naar het hostel gegaan.

Ik heb de finnen ook laten weten dat ik de auto wel wilde kopen, maar dan voor 2200 dollar. Dat was goed, dus ik zou de volgende dag langskomen om de transactie te doen. Dat bleek wat meer problematisch dan ik gehoopt had. Zoals bleek kon ik met m’n pinpas maar 500 euro per week opnemen, wat maar 900 Australische dollar was. Eerst gedoe met m’n geblokkeerde pas, nou dit. Ik was niet zo blij meer met de Rabobank… en m’n Visa werd bij geen enkele bank geaccepteerd om geld op te nemen. Uiteindelijk heb ik een ATM in een winkelcentrum gevonden waar ik wel met m’n Visa geld kon opnemen, maar slechts met 400 dollar tegelijk. Dus daar stond ik. Pas erin; 400 dollar graag. wachten; geld uitnemen, en herhalen. Ik had het idee dat de politie elk ogenblik langs zou komen wat ik met zoveel geld moest, maar dat viel mee. Dus 4 geldopneem-transacties later kon ik dan de auto gaan kopen. Het registreren van de auto gaf nog even wat problemen, want naast een bewijs dat ik op het adres woonde dat ik opgaf (het hostel, en dat bewijs hadden ze me gegeven in de vorm van een brief) had ik TWEE vormen van ID nodig. En geheel in ambtenaren-stijl deed de vrouw aan de balie er alles aan om me niet te helpen. Uiteindelijk bleek het mee te vallen, want een rijbewijs en een credit card was goed genoeg. Dus 5 minuten later stond ik buiten, de trotse eigenaar van een Holden Commodore met nummerbord AT60VD! De auto kon nog even blijven staan, want gratis parkeren is zeldzaam in Sydney en bij de finnen stond hij gratis.

Donderdag zou het warm worden, dus een mooie kans voor een eerste, echte stranddag. Een aantal mensen van het hostel zouden naar Coogee Beach gaan, daar kon je makkelijk met de bus komen vanaf het hostel, dus aan het begin van de middag zijn we daarheen getrokken. Lekker om even af te koelen, want als het warm is in Sydney is het ook echt WARM. En de golven waren mooi voor body boarden (ja, surfen moet ik nog leren). ‘s Avonds in het hostel nog een laatste potje poker, want de volgende dag zou ik naar de Blue Mountains vertrekken, de eerste stap op weg naar Melbourne!

De volgende ochtend m’n spullen gepakt, de auto opgehaald, en op weg gegaan naar het westen: de Blue Mountains! Het voelde wel lekker om weer op pad te zijn. Na een week op dezelfde plek te zijn geweest waren de reiskriebels alweer behoorlijk gaan kriebelen. En wat een heerlijk vrij gevoel om je eigen auto te hebben, waarmee je heen kan gaan waar je wil! En dat zou hij nog wel: ik wil een heel rondje van de oostelijke helft van Australië doen, van Sydney naar Melbourne, naar Adelaide, noord naar Uluru, Alice Springs, en Darwin. En dan via de noord- en oostkust langs Cairns en Brisbane terug naar Sydney. En Tasmania is me ook aangeraden, dus een retourtje Tasmania vanaf Melbourne met de boot staat ook op het programma. It has begun…